برهانِ قاطعِ حسن‌کودک!

يه‌روز توُ قزوين يه بابا و ننه دست بچّه‌شون رو می‌گيرن می‌برن کلانتری و به افسره می‌گن: سرکار اين چه شهريه؟ اين چه زندگيه؟ اين بچّه رو کردن، کون‌ش آش‌ولاش شده؛ پاره‌پوره شده! افسره نگاه می‌کنه می‌بينه: اوه‌ه‌ه اين‌که پاک پاره شده! رو می‌‌کنه به سربازش و می‌گه: اين‌کار، کار حسن‌کودکه؛ زود بگيرين بيارينش. بعد از نيم‌ساعت يه يارو سبيل‌کلفته رو دست‌بسته ميارن. افسره بهش می‌گه: تو خجالت نمی‌کشی؟! ببين با اين بچّه چی‌کار کردی؟ حسن‌کودک نگاه می‌کنه، می‌گه: نيگا کن تورو خدا! ‌کون بچّه پاره‌پوره شده سرکار! خدابه‌دور که کارِ من باشه... کارِ آدم تازه‌کار بوده! من کون بچّه‌ی شيش‌ماهه می‌ذارم، از خواب بيدار نمی‌شه جونِ شما!